Viva Las Vegas! (NV)

Zaterdag 18 juni 2011; 'Viva Elvis'en Cirque du Soleil

's-Morgens lekker uitgeslapen en na het ontbijt naar Vegas gereden; de afstand van 164 mijl hebben we in 3 uur afgelegd. Onderweg de auto nog maar een keertje laten wassen; voor $ 10 was hij helemaal 'vlieg en mug' vrij of zoals Frank zei tegen de bediende van de wasstraat: 'I want to get rid of the dead bodies on the grill'.
Het was weer een aparte ervaring om door de woestijn te rijden en de hotels van Vegas in de verte te zien verrijzen. Na het inchecken in het Bellagio had Frank een brochure op de kamer gelezen waarin een aantal aanbiedingen stonden voor voorstellingen. Wij wilden graag naar 'Viva Elvis'en Cirque du Soleil omdat we daar op Graceland in Memphis een reclamespotje van hadden gezien.
In de brochure stond een aanbieding voor 2 kaarten voor tezamen $100 als je het codewoord SUMMER noemde bij de reservering. Bij de concierge in het Bellagio konden wij echter alleen nog kaarten krijgen van $147 (zijkant) of $174 (midden voor) per stuk. Als we toch van de speciale aanbieding wilden profiteren raadden zij ons aan om naar het ticket office in het Aria hotel (waar de voorstelling zou plaats vinden) te gaan om te kijken of zulke kaarten nog beschikbaar waren. Tot onze grote verrassing was dat inderdaad het geval! Na het noemen van het codewoord ging er een speciaal laatje open; het waren weliswaar kaarten voor de zijkant maar voor die prijs kon ons dat niet zoveel schelen. Ook kregen we nog kortingsbonnen voor drankjes voorafgaand aan de voorstelling.
Na het scoren van de kaartjes hebben we de koffers door het casino (ongeveer 1,5 km) gesleept en daarna lekker gezwommen in het zwembadcomplex; één en al luxe baden met tig ligbedjes en van alles wat je maar wilt. Onze kamer was ook een oase van luxe met keurige verzorging. De elektrische vitrage en gordijnen waren natuurlijk weer een speeltje voor Frank.
's-Avonds op de Strip in het Hard Rock Café gegeten en daarna naar het Aria hotel gegaan voor de voorstelling. Natuurlijk hebben we ook als echte Nederlanders gebruik gemaakt van de kortingsbonnen voor de drankjes! Toen we onze kaartjes lieten controleren werd ons gevraagd of we soms interesse hadden in betere plaatsen en dat hadden we natuurlijk. Uiteindelijk zaten we voor $50 per kaartje op plaatsen midden vooraan in het theater! De show was een perfecte mix van dans, zang en acrobatiek. De voorstelling weerspiegelde het leven van Elvis en was voor ons heel herkenbaar omdat we op Graceland al deze informatie hadden gehoord en gezien. Naast 4 zangeressen werd gebruik gemaakt van de authentieke geluidsopnamen en filmbeelden van Elvis wat de originaliteit ten goede kwam. We hebben ontzettend genoten van een geweldige show. Kortom een top avond!
Na afloop hebben we onder het genot van een drankje op het terras aan de Strip de fonteinenshow van het Bellagio en de mensenmenigte bewonderd. Het is altijd grappig te zien hoeveel mensenvlees er in een strak jurkje kan worden geperst!

Zondag 19 juni 2011; The Fremont Street Experience

Na het ontbijt zijn we door een aantal hotels aan de Strip gewandeld. Gezien de kolossale afmetingen van de hotels is dit waarschijnlijk de langste wandeling van onze vakantie geweest!

Ook hebben we de leeuwen in de lobby van het MGM hotel gezien.
's-Avonds hebben we een bezoek gebracht aan Fremont Street (The Fremont Street Experience) in 'Faboulous Downtown Vegas'.
Fremont Street vormde het hart van Las Vegas toen de stad in 1905 werd gesticht. In de jaren tachtig en negentig had Fremont Street zwaar te lijden onder het succes van de spectaculaire attracties aan de Strip. De buurt raakte bij de toeristen uit de gratie en ging achteruit. In 1994 werd een ambitieus, $70 miljoen kostend project gelanceerd om de wijk nieuw leven in te blazen én met succes. De straat is nu een voetgangersgebied en is overspannen door middel van een stalen overkapping over een lengte van 5 blokken. Vanaf 8 uur 's-avonds (op elk heel uur) gaan alle neonlichten van de casino's uit en wordt door middel van meer dan 12 miljoen LED lampjes een weergaloze lichtshow met muziek gegeven. Wij hadden weer alle geluk van de wereld omdat bij de show van 10 uur Queen als thema was gekozen; geweldig spektakel met top muziek!
Als afsluiting van ons bezoek aan Vegas nogmaals een drankje aan de Strip genomen.

Op dit moment rijden wij door de woestijn naar Los Angeles waar we de laatste inkopen zullen doen voordat we morgen weer naar Nederland vliegen.
We hebben in deze vakantie 4.800 mijl (7.500 km) gereden door zeer afwisselende landschappen van 11 staten. Het is een geweldig mooie reis geworden zonder ook maar enig probleem te hebben gehad en met alleen maar hoogtepunten. De auto was goed, de hotels waren prima, de bezienswaardigheden fantastisch en de stemming opperbest!

We hopen dat we jullie met onze reisverslagen en de foto's een goede indruk hebben gegeven.

Tot de volgende reis?!

De wondere wereld van Zion National Park (UT)

Donderdag 16 juni 2011; Zion National Park

Vanaf Bryce naar Zion was het 86 mijl wat we in 1,5 uur gereden hebben, dus voor ons doen een kippenstukje. De weg ging voor het grootste deel bergafwaarts maar met veel bochtenwerk.
De route naar ons hotel, Majestic View Lodge, voerde door het park. We kwamen het park binnen via de oostelijke ingang in een omgeving die, zoals later pas duidelijk werd, totaal anders is dan het noordelijke gedeelte. Het lijkt hier net alsof de bergen zijn bewerkt door mensenhanden door de symmetrische patronen. Het is ook duidelijk te zien dat de rotsen hier in de loop der jaren laag voor laag zijn afgezet. In dit gedeelte van het park is maar één officiële wandeling en zijn maar een paar parkeerplaatsen. Onze route leidde door een onverlichte tunnel van één mijl lengte die in 1927-1930 gebouwd werd door middel van springstof en hakwerk. Voertuigen van meer dan gemiddelde omvang moeten een extra vergoeding van $15 betalen omdat er dan in het midden van de weg gereden moet worden en het verkeer aan de andere kant wordt tegengehouden.
De reservering bij Majestic View Lodge was weer een schot in de roos; mooie, ruime kamer met balkon (prachtig uitzicht), wireless internet, prima restaurant, mooi buitenzwembad (helaas teveel mugjes) en de halte van de gratis pendelbus voor de deur.
Jaarlijks bezoeken 3 miljoen mensen Zion en om de stroom auto's binnen de perken te houden is het grootste gedeelte van het park alleen bereikbaar per pendelbus.
Na de lunch zijn we met de pendelbus naar het Visitor Center gegaan en hebben ons wederom voor laten lichten door de Ranger. Hier bleek dat de meeste wandelroutes werden afgeraden voor mensen met hoogtevrees maar er bleven nog voldoende andere leuke routes over. Aansluitend hebben we de Lower én Upper Emerald Pools bezocht; behoorlijk wat klimwerk maar goed te doen.
's-Avonds lekker gegeten in het restaurant bij de Lodge waar Frank sinds twee dagen (de drankvergunning van het restaurant in Bryce was verlopen, dus geen bier!) weer eens een biertje kon nemen. En wat voor één; gelijk maar een emmer vol. Een lokaal biertje uit Springdale, het was maar goed dat we alleen maar over hoefden te steken naar onze kamer. Hi, hi

Vrijdag 17 juni 2011; relaxte wandelingen

's-Morgens zijn we om kwart over zes opgestaan om een vroege wandeling te kunnen doen in het park. De temperatuur is op dat vroege uur nog heel goed te doen. We hebben een mooie route langs de rivier gevolgd en aansluitend een behoorlijk steile, maar korte wandeling naar de Weeping Rock gemaakt. De rotsen zijn verzadigd met water zodat in alle spleten en kieren plantjes groeien. We hebben de mooiste planten en bloemen gezien op de meest onwaarschijnlijke plaatsen.
's-Middags hebben we even bij het zwembad gelegen waar een paar van de overtollige pondjes door de muggen werden afgevreten!
Omdat we gisteren geen foto's hadden gemaakt in het oostelijke gedeelte van het park, zijn we 's-avonds nogmaals door de tunnel gereden en hebben alsnog de foto's kunnen maken. Ook hebben we als afsluiting van ons bezoek aan Zion de enige, officiële wandeling gemaakt die in dit gedeelte uitgezet is.

We hebben nu de bezoeken aan de parken voor deze vakantie afgesloten en onze wandelschoenen weer ingepakt in de koffer. Gelukkig hebben we alle wandelingen goed doorstaan zonder blaren, spierpijn of andere ellende.

Nu op naar Vegas om te proberen ons vakantiegeld weer terug te verdienen!

Tot het volgende (en waarschijnlijk laatste) reisverhaal!

Bryce Canyon National Park

Dinsdag 14 juni 2011; eerste kennismaking met Bryce Canyon UT

Na een vroeg ontbijt zijn we om 8 uur vertrokken van Red Cliffs Lodge naar Bryce Canyon.
De afstand van 286 mijl hebben we in 5 uur afgelegd. De reis voerde door heel verschillende landschappen; we hebben vlakke stukken gezien, bergen met besneeuwde toppen en bergplateaus zoals we die ook in Arches hadden gezien. Er was nauwelijks verkeer onderweg met uitzondering van het vrachtverkeer. Na het gebruikelijke broodje bij de Subway kwamen we in de buurt van het park. We zagen een grote rookpluim en begonnen te twijfelen of ons resort nog wel zou bestaan. Bij navraag bleek dat er met opzet een stuk bos werd afgebrand om zodoende echte branden beter onder controle te kunnen houden. Normaal gesproken laten ze de natuur zijn eigen gang gaan maar als er teveel dood hout op de bodem terecht is gekomen, moet moeder natuur een handje worden geholpen.
Omdat we dichtbij de ingang van het park wilden overnachten hadden we twee overnachtingen via Travelodge (Amerikaanse organisatie) geboekt bij Bryce Canyon Resort. Vergeleken bij onze laatste overnachtingen was het even wennen (geen internet, geen buiten zwembad) maar wel schoon, netjes en het eten is er prima. Alleen hadden we het gevoel dat als we onze voordeur dicht trokken, we een halve aardverschuiving in het park veroorzaakten. Wat ging die deur moeilijk dicht!
Het park is op 3 mijl afstand dus ook makkelijk om 's-avonds nog te bezoeken.
Aangezien we vorig jaar in augustus voor $80 een jaarpas voor de Nationale Parken hadden gekocht was deze nog steeds geldig tijdens deze vakantie. Waar de gemiddelde entreeprijs per park $25 bedraagt hebben we na 8 parken (2010 & 2011) dus al een flink voordeel kunnen scoren.
Aangekomen in het park hebben we ons gebruikelijke bezoek aan het Visitor Center gebracht.
Bryce Canyon is een relatief klein park en de mooiste wandelroutes liggen vlakbij het Visitor Center. Deze wilden we voor de volgende dag bewaren dus hebben we eerst het park verkend door alle uitkijk punten te bezoeken.
Ook dit park is weer schitterend!
Door erosie en verweringen is er een prachtig landschap ontstaan dat nog steeds aan veranderingen onderhevig is. Specifiek voor Bryce zijn de Hoodoos; grillige pilaren van kalkzandsteen die in de vorm van een amfitheater zijn uitgesleten en afgebrokkeld. De ijzerafzetting in het gesteente zorgt voor een rood-bruine kleur.
's-Avonds hebben we de zonsondergang meegemaakt aan de rand van de canyon; samen met tientallen andere toeristen.

Woensdag 15 juni 2011; de afdaling in de canyon

Het landschap rondom Bryce Canyon is een plateau dat op een hoogte van circa 2.700 meter ligt. De canyon is een scheur in dit plateau waarvan de bodem nog altijd op zo'n 2.000 meter hoogte ligt. De wandelingen gaan dus allemaal bergafwaarts. We hadden de vorige avond de Hoodoos van bovenaf kunnen bewonderen en gezien dat je een mooie afdaling kon maken in de canyon. Voorzien van het nodige water en eten zijn we de canyon afgedaald samen met een buslading vol Japanse toeristen die waren losgelaten om even in een uur naar beneden én naar boven te rennen. Hierbij waren ze vergeten dat naar boven toch wel een stuk zwaarder is dan naar beneden! Vooral als je dan ook nog eens onvoldoende water bij je hebt. Wij hebben de afdaling op onze eigen tempo gedaan als start van een langere wandeling over de bodem van de canyon en tussen de Hoodoos. Een geweldige ervaring en vele foto's rijker!
Het is ook verbazingwekkend om te zien waar bomen kunnen groeien; in spleten, aan steile bergwanden en zelfs bovenop andere bomen.
's-Middags zijn we naar Red Canyon (10 mijl westelijk van Bryce Canyon) geweest waar we nog even van de natuur hebben genoten.

Nog één park te gaan; op naar Zion.

Arches National Park

Zaterdag 11 juni 2011; Arches National Park UT

Van Grand Junction naar Arches was het slechts 1,5 uur rijden, voor ons inmiddels een peulenschil.
De weg voerde door de Rocky Mountains en de woestijn van Utah. Met slechts één 'scenic' stop kwamen we rond de middag in Red Cliffs Lodge aan. Omdat het alweer een aantal weken geleden was dat we dit gereserveerd hadden, wisten we niet meer precies wat we moesten verwachten. Maar dit resort is in werkelijkheid adembenemend; het ligt direct aan de Colorado River middenin het geweldige landschap. Van alle gemakken voorzien; zelfs wireless internet aan het zwembad.
Onze suite heeft een terras grenzend aan de rivier. Onder het genot van een drankje kunnen we alle rafts voorbij zien komen; dit resort is een standaard tussenstop voor boottochten over de rivier.
Na de lunch zijn we naar het Visitor Center in Arches National Park gereden en hebben samen met een Ranger het programma voor onze drie dagen vastgesteld.
Om 'warm te lopen' hebben we drie kleine wandelingen gemaakt bij Park Avenue, Balanced Rock en The Windows; totale afstand 5,3 km. Zowel tijdens de autorit naar Arches als tijdens de wandelingen hebben we het gevoel in een andere wereld te zijn belandt; de spelingen van moeder natuur hebben dit landschap zo ontzettend mooi gemaakt dat we 's-avonds hondsmoe waren van alle indrukken.
's-Avonds hebben we in Moab (typisch country in western stadje op 2 mijl van het park) gegeten.

Zondag 12 juni 2011; ochtend- en avondwandeling

De wekker ging om 5 uur, om 6 uur zaten we in de auto en om 7 uur begonnen we onze wandeling bij Devils Garden (meest noordelijke punt van het park). Vanwege de hitte en de lengte van de wandeling was ons geadviseerd zo vroeg mogelijk te starten. De wandeling leidde in het begin over een verhard parcours maar ging al snel over in klauter- en klimwerk waarbij de route was gemarkeerd door middel van stapeltjes stenen. Frank's hoogtevrees is een aantal keren behoorlijk op de proef gesteld en het was dat we al zover op de route gevorderd waren anders was hij vast en zeker rechtsomkeert gegaan. Vooral tijdens dit soort wandelingen hebben onze degelijke wandelschoenen hun nut bewezen. Zonder deze schoenen met hun goede grip is het gewoonweg niet te doen. De wandeling voerde langs verschillende Arches (bogen), de ene nog mooier dan de ander. Schitterende wandeling waar we 5,5 uur over gedaan hebben (inclusief rustpauze's) over een afstand van 14 km.
's-Middags hebben we lekker bij het zwembad gelegen om een beetje uit te rusten.
's-Avonds om kwart over zeven waren we weer in het park bij Wolfe Ranch waar het startpunt was naar Delicate Arch; het meest gefotografeerde object in Utah. De wandeling duurde ongeveer een uur en had een stijging van 146 meter.
We dachten een redelijk unieke wandeling te hebben uitgezocht maar waarschijnlijk had de Ranger dezelfde tip aan iedere bezoeker gegeven. De parkeerplaats was afgeladen en het was één grote colonne van mensen die naar boven liepen, de één iets soepeler dan de ander!
De laatste 200 meter waren voor Frank weer een verzoeking, want die voerde over een richel van één meter breed langs een steile afgrond (dit wisten we niet van tevoren!) Frank was 's-middags aardig gekleurd in zijn gezicht maar daar was op dat moment niet veel van over. Marjan heeft de foto's gemaakt van de Delicate Arch en de afgronden en we zijn voor de uiteindelijke zonsondergang (waar het allemaal om te doen was) weer afgedaald. We wilden voorkomen dat we in de massa zouden belanden die allemaal over dezelfde smalle richel terug moesten lopen. Uiteindelijk waren we blij dat we eerder terug gegaan waren omdat het sneller dan verwacht donker werd vanwege de toenemende bewolking.
Al met al hebben we deze dag mooie, indrukwekkende wandelingen gemaakt van in totaal van 18 km.

Maandag 13 juni 2011; canyon wandeling Negro Bill Canyon Trail

Na de inspannende dag van gisteren hebben we lekker uitgeslapen! (8 uur).
's-Morgenshebben we het Filmmuseum bezocht. De oorspronkelijke eigenaar van de ranch waar nu The Lodge is gevestigd, heeft een filminstituut opgericht en er zodoende voor gezorgd dat er veel bekende films in deze omgeving zijn opgenomen zoals Rio Grande, Indiana Jones, Back to the future en Thelma & Louise. In het museum worden veel foto's en achtergrondinformatie getoond van alle films en commercials die in de omgeving zijn gemaakt.
Om ons bezoek aan Arches mooi af te sluiten hebben we nog een relaxte wandeling door de Negro Bill Canyon gemaakt. Deze tocht voert 3 km langs een zijtak van de Colorado rivier en eindigt bij The Morning Glory Natural Bridge (75 mtr lang). Dit is de op 5 na grootste rots overspanning in de US.

In drie dagen tijd hebben we ongeveer 300 foto's gemaakt, de één nog mooier dan de ander.
We kunnen hele uitgebreide reisverslagen maken over deze drie dagen maar dan nog schieten woorden tekort. Kortom: bekijk onze foto's.

Tot het volgende verslag!

Prairies (Kansas) en Rocky Mountains (Colorado)

Dinsdag 7 juni 2011; Wat is Salina (KS)?

Aangezien we nu niet echt hoge verwachtingen hadden over het traject van St. Louis naar Denver en we voldoende tijd wilden hebben om in Colorado door te brengen, hebben we de planning aangepast zodat we dit stuk van 850 mijl in 2 dagen zouden afleggen. De plaats die bijna exact op de helft van dit traject ligt is Salina. Niet echt een plaats die dik gedrukt in de VVV gidsen voorkomt. Wij hadden er ook nog nooit van gehoord.
Het eerste stuk van de trip van vandaag voerde van St Louis naar Kansas City. St Louis ligt midden in de staat Missouri en op de kaart ligt Kansas City op de grens met de staat Kansas, Wat echter voor ons een complete verrassing was dat het bord 'Welcome to Kansas' pas langs de weg stond, nadat we Kansas City waren gepasseerd. Kansas City ligt gewoon nog in Missouri!!
Het landschap van Missouri en Kansas wordt in de reisgidsen beschreven als onderdeel van de 'Prairies'. Het land is één van de meest vruchtbare gronden ter wereld en het ligt dus voor de hand dat er ontzettend veel boerenbedrijven zijn. Wij hadden ons ingesteld op een saaie vlakke tocht met niets anders dan gras en graanvelden. Het is echter totaal anders: het landschap is voortdurend glooiend, gigantisch groen met veel bomen tussen de weilanden en een heleboel meertjes of beekjes, waar de koeien staan te grazen of in het water verkoeling zoeken. Het is immers ook voor deze beesten extreem warm voor de tijd van het jaar. Nog steeds is het rond de 100F (in de schaduw), wat normaal is in juli en augustus, maar niet in juni.
Tegen de avond kwamen we in ons hotel in Salina. En Salina is dus niet echt dat kleine gehucht dat wij hadden verwacht. Salina heeft: 50000 inwoners, bioscopen, een overdekte shopping mall, een Walmart, Kohl's, ongeveer 30 hotels, meer dan 15 benzinepompen, tientallen vestigingen van alle bekende restaurant-ketens en nog eens zoveel lokale restaurants. De inwoners van Salina zijn waarschijnlijk gewend aan hard werken op de boerderijen, want ze zijn veel minder dik dan de gemiddelde Amerikaan. Vooraf hadden we gehoord dat in deze streek bijna net zoveel scheerapparaten aan vrouwen werden verkocht als aan mannen, maar wij vonden juist de vrouwen er hier veel vrouwelijker uitzien dan ergens anders in de VS.
Met zoveel boerenbedrijven ligt het dus voor de hand dat je in de restaurants goed biefstukken kunt eten en dat klopt ook: in één van de lokale steak-houses hebben we heerlijk mals gecertificeerd Angus vlees gegeten. Natuurlijk weer in veel te ruime hoeveelheid, dus achteraf spijt.

Woensdag 8 juni 2011; op naar Denver (CO)

Het grootste gedeelte van de reis ging door hetzelfde landschap als gisteren. Echter begon het na verloop van tijd wat droger (en geler) te worden. Pas 50 mijl voor Denver zagen we bergketens opdoemen terwijl we ongemerkt de hoogte in waren gegaan. Bij aankomst in Denver hebben we eerst de horloges en klokken gelijkgezet; we hebben nu een tijdsverschil van 8 uur met Nederland.
We hadden weer een upgrade naar een suite (niet verkeerd) in het hotel. 's Avonds hebben we dowtown Denver gegeten bij de Cheesecake Factory wat weer als vanouds heerlijk was.

Donderdag 9 juni 2011; wandelen in de sneeuw in de Rocky Mountains

Aangezien Denver in de buurt (op afstand van 72 mijl) van Rocky Mountain National Park ligt wilden we graag een wandeling maken door de Rocky's.
Toen we 's-morgens Denver verlieten regende het (voor de eerste keer deze vakantie) en was de temperatuur gedaald naar 50F. Dat voorspelde niet veel goeds maar toch maar doorgereden. Bij aankomst in het park trok de hemel open en werd het schitterend weer! Omdat we onbekend waren in het park hebben we bij het Visitor Center advies gevraagd aan een Ranger over de wandelroutes. Na inspectie van onze bergwandelschoenen mochten we de wandeling naar Fernlake starten. Alle andere wandelingen werden afgeraden want daar lag sneeuw. Deze wandeling zou geen probleem opleveren, nu dat hebben we geweten. Het Visitor Center lag op 2500 mtr hoogte en deze wandeling bracht ons nog eens 500 mtr hoger. De weg naar boven duurde 3,5 uur maar was wel geweldig mooi. Het laatste uur hebben we in de sneeuw afgelegd. En niet een beetje sneeuw.....We hadden het gevoel dat we op wintersport waren! Het was ook een vreemde ervaring om gewoon in een T-shirt door de sneeuw te lopen. Het bergmeer was half bevroren en was prachtig mooi om te zien. Na gerust en natuurlijk wat foto's gemaakt te hebben moesten we nodig terug. Het was al half vier en begon ook al puur fris te worden. Na wat misstappen zakte Marjan tot haar liezen in de sneeuw. Frank wilde hier eigenlijk eerst een foto van maken maar besloot toch maar (na één blik van Marjan) de helpende hand toe te reiken!
Sommige stukken konden we skieënt op onze schoenen naar beneden. Uiteindelijk kwamen we na een wandeltocht van 5,5 uur heelhuids beneden.
's-Avonds hebben we tegenover het hotel bij een Mexicaans restaurant gegeten. We hadden de puf niet meer om downtown te gaan! Maar wat een geweldige dag!

Vrijdag 10 juni 2011; Grand Junction (CO)

De route van vandaag brengt ons vlak bij de grens met Utah en loopt voor het grootste gedeelte door de Rocky Mountains. We hebben vele oh's en ah's geslaakt vanwege de prachtige omgeving. Een flink deel hebben we boven de sneeuwgrens gereden en hebben we kunnen zien hoe verschrikkelijk veel skipistes hier in dit gebied zijn.
De weg loopt gelijk met de Colorado rivier die we hebben zien aangroeien van een smalle rivier tot een brede, kolkende massa, die op flink veel plaatsten buiten de oevers is getreden.
Het extreem warme weer voor de tijd van het jaar heeft gezorgd voor bovenmatige hoeveelheid smeltwater; hier heeft het gehele zuiden van de VS overlast van.
In Grand Junction hebben we de auto door de wasstraat gereden want hij begon een beetje ranzig te worden. Ook hebben we 's-middags een manicure en pedicure laten doen; heel relaxed.
De omgeving van Grand Junction is rotsachtig maar wel met veel struiken en lage bomen. Ook is de temperatuur hier weer aangenamer, 85F.
Net als vorig jaar hebben we ook nu weer een nieuw fototoestel moeten kopen; we hadden helaas een aantal krasjes op de lens. Als we thuis zijn maar een klacht richting Kodak sturen; we hebben tenslotte nog garantie!

Morgen gaan we naar Arches in Moab Utah.
We zullen de hele week in de Nationale Parken van Arches, Bryce en Zion verblijven.

Tot het volgende verslag!

Atlanta, Nashville, Memphis & St. Louis

Donderdag 2 juni 2011; Atlanta GA & Sushi!!!

Na een lange rit van bijna 450 mijl kwamen we s'-avonds bij het Residence Inn in Downtown Atlanta aan. Door de locatie in het centrum van de stad was er weinig parkeerruimte en hebben we heel decadent gebruikt gemaakt van de valet parking. Onze elite status bij Marriott was weer eens goed voor een upgrade naar een suite.
We hadden ons voorgenomen om eerst een kleine wandeling te maken en dan te gaan eten, maar het was zo verschrikkelijk heet tussen al die hoge gebouwen, dat we maar meteen naar de sushi-bar zijn gegaan, die ons door de portier van het hotel was aanbevolen. In het restaurant hebben we het menu laten bepalen door de chef, en dat bleek een voortreffelijke keuze.
Hoewel we vlak bij het ondergrondse winkelcentrum van Peachtree Street zaten, was het al te laat om daar nog iets van mee te beleven. Het schijnt gigantisch groot en mooi te zijn, maar dat moeten we dan maar een volgende keer bekijken.
Terug in het hotel hebben we het verslag en de foto's van Florida online gezet.

Vrijdag 3 juni 2011; Nashville TN.

Onderweg naar Nashville hebben we 250 mijl lang kunnen genieten van de bosrijke omgeving van Georgia en Tenessee. Wat een uitgestrekte natuur heeft dit land toch! Tijdens de rit hadden we weer een uurtje gewonnen en het tijdsverschil met Nederland bedraagt nu 7 uur.
Omdat we van tevoren hadden gelezen dat het muzikale centrum van Nashville geconcentreerd was rond Opryland, hadden we daar een hotel in de buurt geboekt (natuurlijk weer uit de Marriott familie).
Het bleek echter dat je in Opryland alleen country en western optredens kon bijwonen vanaf een stoeltje in een concertzaal, dus zijn we naar het centrum van Nashville gereden. Daar belandden we in 'The District', een bonte verzameling van barretjes en restaurantjes waar de country en western, maar ook allerlei andere muziekstijlen door elkaar klonken. De vele honky-tonk bars op Broadway geven aan beginnende artiesten de kans om hun muziek aan een gewillig publiek ten gehore te brengen. Wij zijn na wat rondgewandeld te hebben uiteindelijk beland bij BB King en hebben onder het genot van live muziek van een soul-band heerlijk gegeten. Na afloop kreeg Frank een BB King bierglas als aandenken mee, dus hebben we nu een bierglas in onze handbagage.
Om ook de authentieke sfeer van Nashville te proeven, zijn we na het eten nog een honky-tonk bar ingegaan en hebben een country en western optreden van een 5-mans bandje op een podium van 4 vierkante meter bijgewoond. De meeste nummers en artiestennamen zeiden ons natuurlijk niets, maar af en toe kwamen nog wat nummers van de Eagles of Tammy Why Not voorbij. Nu hebben we in ieder geval kunnen zien wat Nashville voor een plaats is. Van tevoren hadden we ons een voorstelling gemaakt van een klein stadje aan de rivier dat hoofdzakelijk uit barretjes en kerken bestond. Nu weten we dat het inderdaad een pittoresk centrum heeft, maar dat volledig is ingeklemd tussen gigantische gebouwen en met meer dan een half miljoen inwoners.

Zaterdag 4 juni 2011; Memphis TN en Elvis

Vandaag hadden we 'slechts' 215 mijl voor de boeg. Aangezien we s'-middags een tour door Graceland wilden maken, zijn we bijtijds weer op pad gegaan. Om 2 uur waren we op de plaats van bestemming. Het gigantische parkeerterrein was nog lang niet gevuld, dus hadden we de indruk dat het toeristenseizoen nog niet is begonnen of dat het aantal Elvis fans aan het uitdunnen is. Misschien wel allebei.
We hadden een platinum tour gekozen, hetgeen buiten de standaard rondleiding op Graceland ook nog toegang geeft voor een aantal andere exposities. Bij de bus naar Graceland (25 meter naar de overkant van de weg) kreeg je een audiotoestel met koptelefoon uitgereikt. Voor de gein zei Frank: 'Dutch please'. Blijkt dat apparaatje inderdaad ook de Nederlandse versie te hebben! We hadden later spijt als haar op ons hoofd van deze opmerking, want een door een Nederlander nagesynchroniseerde Elvis klinkt voor geen meter.
Buiten de hoeveelheid kitch, die we van tevoren wel verwacht hadden, hebben we toch wel veel geleerd tijdens de tour: De vrijgevigheid van Elvis, het feit dat hij een tweelingbroer had, dat hij nooit een optreden buiten de VS heeft gegeven en dat hij zonder hulp van internet of andere moderne snufjes toch maar even wereldwijd een miljard (!) platen heeft verkocht. In ons huis zouden we dan ook te weinig muur hebben om alle gouden platen van hem op te hangen.
Na het bezoekje aan zijn huis hebben we een deel van zijn autoverzameling bewonderd, zijn graf bezocht en een rondleiding door zijn 2 vliegtuigen gemaakt. Toch wel erg imposant allemaal. Het bezoekje was ook zeker de moeite waard!

's-Avonds zijn we naar Memphis 'downtown' gegaan en hebben Beale Street een paar keer op en neer gelopen. Beale Street is het uitgaansgebied en wordt vrijdag- en zaterdagavond afgesloten voor auto's door middel van een blokkade van politiewagens. We hebben wat gegeten in het Hard Rock Café (weer een bierglas gescoord) en toen we na afloop naar buiten kwamen was de straat inmiddels aan weerskanten en bij de zijstraten hermetisch afgesloten door een cordon van ongeveer 25 politiewagens en een klein legertje agenten. Je kon Beale Street alleen nog in na intensief gefouilleerd te zijn. Volgens de kelner van een terrasje waar we een drankje hebben genomen, was dit een standaard ritueel en noodzakelijk vanwege de regelmatige opstootjes in deze buurt. Al met al heerste er een geweldige sfeer en was de straat een mierennest van verschillende typetjes: dansende horden mensen, muziekbandjes, hoertjes, acrobaten en natuurlijk toeristen. Omdat we inmiddels aardig waren aangevreten door de insecten, zijn we maar weer bijtijds (even na 11 uur) weer naar het hotel teruggereden.

Van tevoren waren we een beetje benauwd voor de gevolgen van de overstromingen die Nashville en Memphis een paar weken geleden hebben getroffen. Het winkelcentrum van Opryland in Nashville was nog gesloten vanwege de opruimwerkzaamheden en hoewel niet zichtbaar, kon je ook in sommige delen van ons hotel de muffe lucht van vocht nog ruiken. Ook de uiterwaarden rondom de Mississippi bij Memphis stonden nog vol water, maar verder hebben wij geen tekenen meer gevonden van de natuurramp die in deze omgeving heeft plaatsgevonden.

Zondag 5 juni 2011; St. Louis MO

De weg van Memphis naar St. Louis leidde de eerste honderd mijl door Arkansas en was daar kaal en vlak. In Missouri werd de omgeving weer steeds heuvelachtiger en bosrijker. De kwaliteit van de wegen varieert nogal, we hebben hele afstanden over hobbelige wegen gereden terwijl het soms ook zomaar kon overgaan in glanzend nieuwe asfalt wegen. De afstand van 300 mijlen hebben we vlot gereden, we beginnen er aan te wennen en wisselen elkaar goed af. Het verkeer bestaat hoofdzakelijk uit vrachtwagens, Peterbilts en Kenworths. Goed afstand houden van je voorganger, met name rond de grote steden loont ook, want voor je het weet liggen er stukken vrachtwagenband of hele pallets midden op de rijbaan waar je omheen moet laveren.
We waren 's-middags bijtijds in het hotel en konden eerst nog een beetje tot rust komen voordat we op pad gingen voor het avondeten. Frank had van tevoren al uitgevogeld dat er een Cheesecake Factory in St. Louis was, dus zou dat de bestemming worden. Uit de reisgidsen hadden we het programma voor de volgende dag vastgesteld: 's-morgens winkelen en 's-middags een tour naar de top van de Gateway Arch, een stalen boog van bijna 200 meter hoog en breed, die de toegang naar het westen symboliseert. Daarna zouden we dan een diner-cruise op één van de Mississippi raderboten maken. Het was inmiddels te laat om te reserveren, dus dat moest de volgende morgen dan maar.
Het diner bij de Cheesecake Factory was als vanouds: heerlijk, maar veel te veel eten en dan evengoed nog een stuk cheesecake bestellen uit de lijst met méér dan 35 verschillende soorten. Het maakt niet veel uit wat voor ingrediënten er in gaan: als het te weinig calorieën dreigt te bevatten, maken ze gewoon de punten een stuk groter. Zo heeft elk stuk minstens de voedingswaarde van een pakje boter en ben je wel een supermens (of getrainde Amerikaan) als je je hoofdmaaltijd én dessert allebei op krijgt. Bijna iedereen loopt met een doggy bag de deur uit. Wij dus ook, want de combinatie van cheesecake met pindakaas en karamel (Frank) en cheesecake met kokosnoot en rum in dubbel formaat (Marjan) liggen als een betonplaat op je maagwand.

Maandag, 6 juni 2011; St. Louis MO

Na het ontbijt hebben we meteen gebeld om de boottocht te reserveren maar helaas worden er op maandag geen boottochten gemaakt. Zoals gepland hebben we 's-morgens gewinkeld bij de Nike Outlet Factory (sportkleding hebben we al, nu de conditie nog) en bij Kohl's. 's-Middags zijn we downtown St. Louis geweest en hebben een korte wandeling langs en in de Mississippi gemaakt. Bij de aanlegsteiger van de raderboten hebben we een praatje gemaakt met de schipper. Het water stond wel erg hoog en was buiten de oevers getreden zodat ook de weg onder water stond. Ook al zouden er boottochten worden gemaakt dan was het toch niet mogelijk geweest om uit te varen. Hij vertelde ons ook dat het water in de rivier nog steeds aan het stijgen is en het hoogste punt nog niet bereikt heeft. De afgelopen dagen hebben we steeds te maken met temperaturen van rond de 100 F (=37C). Normaliter zijn dit temperaturen die pas in juli gemeten worden.
Aansluitend hebben we de Gateway Arch bezocht en hebben we een tocht naar de top gemaakt. Wat een geweldig uitzicht over de stad!

We hebben inmiddels het reisschema een beetje aangepast en gaan de komende twee dagen wat mijlen maken om een extra dag in Denver te kunnen doorbrengen.

Tot het volgende verslag!

Florida; op pad met Shannon

Zaterdag 28 mei 2011; de reis.

Bij het inchecken op Schiphol bleek dat we niet alleen een overstap in New York hadden maar dat deze vlucht ook nog eens vanaf een andere luchthaven zou vertrekken. Gelukkig was onze aankomst in New York vervroegd vanwege de staartwind zodat we in theorie ruim de tijd hadden om met de bus van JFK naar La Guardia te reizen.
De procedure bij de paspoortcontrole nam echter weer behoorlijk wat tijd in beslag maar na tien vingerafdrukken, een foto van Frank en 5 vingerafdrukken van Marjan (zij is hier eerder geweest!) konden we snel de koffers ophalen en de bus pakken naar La Guardia.
Ook daar moesten we natuurlijk weer een half uur op wachten omdat de bus net weg was. De stressfactor begon toch iets op te lopen... maar uiteindelijk kostte het inchecken op La Guardia zo weinig tijd dat we zelfs nog even van de lounge gebruik konden maken.
Na aankomst in Orlando konden we bij de verhuurmaatschappij zelf een SUV uitzoeken; prima wagen (Ford Edge) met 5.000 miles op de teller.
We kwamen om half twaalf in het hotel aan waar we Shannon ontmoetten.
Na in een café nog iets gegeten en gedronken te hebben zijn we doodmoe in bed gerold.

Zondag 29 mei 2011; het Epcot Park.

Onze reisleidster Shannon had het Epcot Park uitgezocht. Dit was het dichtste bij haar werk en ook het meest interessante voor ons om te bezoeken. Omdat ze als werknemer van Disney bepaalde privileges heeft, hoefden we niet in de mega rijen bij de kassa te staan en konden we als VIP gast naar binnen. Als eerste hebben we onze eigen toekomst gecreëerd in Spaceship Earth, daarna hebben we onze eigen achtbaan samen gesteld en in een simulator beleeft. Ook zijn we in the Sea with Nemo and Friends, Mission Space, Test Track en Soarin' geweest.
Tussen de attracties door hebben we de Beach- en Yachtclub bezocht; twee top klasse hotels waar Shannon haar stage loopt. We hebben een rondleiding gehad en kennis gemaakt met een paar collega's en haar mentor.
Als afsluiting hebben we heerlijk gegeten in de Haciënda in het Mexicaanse gedeelte van World Showcase. We hadden een perfect uitzicht op de schitterende vuurwerkshow waarmee elke dag in de Disney parken wordt afgesloten.
Kortom; we hebben een geweldige dag gehad!

Maandag 30 mei 2011; op naar Key Largo.

Na het gezamenlijke ontbijt in ons hotel hebben we een bezoekje gebracht aan het appartementencomplex waar Shannon woont. Het complex is keurig onderhouden, ruim opgezet en van alle gemakken voorzien. Het feit dat er strenge bewaking bij de poort staat gaf ons een goed gevoel.
Na een autorit van 5 uur kwamen we in Key Largo aan waar we als eerste de duiken in het John Pennekamp Park voor de volgende dag besproken hebben.
Daarna hebben we ingecheckt in het appartement en hebben we de rest van de middag op het iets te kleine strand doorgebracht. Het water is zo ondiep dat je ongeveer 5 mijl de zee in moet lopen om met je hoofd onder water te kunnen! Het zeewater bracht geen verkoeling zodat we later in de middag ook nog even in het zwembad zijn gedoken.
's Avonds hebben we heerlijk in een visrestaurant gegeten; simpel restaurant met mooi uitzicht op de baai maar met een werkelijk voortreffelijke keuken.
Omdat we nog wat boodschapjes nodig hadden voor de volgende ochtend gingen we om kwart voor tien winkelen bij de Publix. Vanaf het moment dat we binnen kwamen voelden we de ogen van het personeel in onze rug prikken, we waren bijna de enige klanten. Na wat zigzaggen door de rijen vonden we het opmerkelijk dat na elke rij die we gehad hadden het licht werd uitgedaan. Ook werd wel erg vaak gevraagd of we het allemaal konden vinden en of we hulp nodig hadden..... Zouden we hier soms te maken hebben met een winkel die niet 24 uur per dag open was?
We gingen voor de zekerheid toch maar iets sneller lopen en bij de kassa bleek dat de winkel inderdaad normaal gesproken om 10 uur dicht ging. Het beleid van de winkel schrijft echter voor dat ze niet om mogen roepen dat de winkel sluit en de klanten niet de deur uit mogen jagen. Om zeker te zijn dat we de winkel zouden verlaten werd er een medewerker met ons mee naar de auto gestuurd om de boodschappen persoonlijk in te laden. Die dag ging de Publix dus om half 11 dicht!

Dinsdag 31 mei 2011; duiken en snorkelen bij Key Largo.

Na lekker uitgeslapen te hebben in een heerlijk bed zijn we na het ontbijt naar de haven vertrokken.
Omdat het zowel voor Frank als Shannon een paar jaar geleden was dat ze voor het laatst hadden gedoken kregen we een gids mee. Marjan wilde geen risico nemen met haar oren en koos ervoor om te gaan snorkelen. Na de uitrusting bij elkaar gezocht te hebben vertrok de boot voor een tocht van 6 mijl naar het rif. De Keys hadden al een paar dagen te maken met onstuimig weer en de golfslag was daarom zeer behoorlijk. Bij aankomst op het rif zagen we een aantal mede passagiers met groene gezichten de railing opzoeken. De vissen kregen vandaag in ieder geval genoeg te eten!
De eerste duik was op het wrak van City of Washington. Dat leek net alsof je in een tropisch aquarium zwom, Frank had al meteen vriendschap gesloten met een reusachtige zeebaars waarvan hij ongestoord de buik kon aaien. Na zich 37 minuten te hebben vergaapt aan het prachtige onderwaterleven zijn Shannon en Frank weer terug gekomen op de boot.
Marjan had eerst een half uur leuk gesnorkeld en mooie vissen gezien. Maar tegen zo'n gigantische deining was geen enkele maag bestand en heeft ook Marjan haar ontbijtje bij de vissen achter gelaten.
De tweede duik was naar Mike's wreck; uiteindelijk is het wrak nooit gevonden (ook voor de gids was het de eerste keer!). Maar het onderwaterleven was minstens net zo mooi als bij de eerste duik. De aanblik van een school barracuda's deed het hart toch wel iets sneller kloppen maar uiteindelijk was het een prima duik en was iedereen na een klein uurtje weer veilig en wel terug aan boord.
Zodra de boot in de haven aankwam kreeg iedereen weer praatjes en was de zeeziekte overwonnen.
's Avonds hebben we weer heerlijk vis gegeten en zijn allemaal moe maar voldaan bijtijds gaan slapen.

Woensdag 1 juni 2011; terugreis naar Orlando en de alligators

Eén van de dingen die we ook vanuit Key Largo dachten te kunnen doen, was een airboat tour over de Everglades. Vanwege de lage waterstand werden er echter alleen tours over de grotere kanalen georganiseerd en geen avond tours. Alligators vinden het overdag te warm en blijven dan lekker onder water, dus de beste tijd voor zo een tour is 's avonds, bij voorkeur als het donker is.
Aangezien dezelfde soort tours ook bij Kissimmee worden georganiseerd, hebben we de plannen aangepast en een online reservering gemaakt voor een 'Night-tour' bij Kissimmee. Dit is niet al te ver van Orlando, dus viel dit goed te combineren met de terugreis.
Na ruim 5 uur eentonige snelweg richting Orlando en wat shoppen onderweg, kwamen we om 6 uur bij de aanlegplaats van de airboats aan. De tocht zou om 9 uur beginnen en we moesten ons een half uur tevoren melden. Zo hadden we ruim de tijd om een restaurant te vinden om wat te gaan eten. Bijna overal had dat ook wel gelukt, alleen midden tussen de moerassen blijken toch maar weinig behoorlijke restaurants te zijn. De Tomtom had ons een mogelijkheid geboden, maar het geselecteerde restaurant 10 mijl verderop bleek een woonhuis in een villawijk te zijn. En na 10 mijl voor niets heen en weer rijden schiet de tijd lekker op. Dan maar de plaatselijke wijkagent gevraagd voor een adres. Iets beters dan Denny's (categorie fast-food) wist hij ook niet te bedenken, dus daar maar wat gegeten.
Iets vóór 9 uur was de zon ondergegaan en voer de boot uit met 11 gasten. Je zou verwachten dat in het donker niet hard kon worden gevaren, maar onze gids/stuurman stuurde ons met een bloedgang door de kanalen en over de rietvelden van het moeras. Gelijkertijd scheen hij ook met een felle lamp de verte in en wist in een fractie van een seconde de oplichtende ogen van de alligators te herkennen. Gevangen in de lichtbundel bleven de alligators over het algemeen op hun plek om ze goed te kunnen zien en eventueel te fotograferen. We hebben het hele scala aan alligators gezien: van heel klein (30 cm) tot heel groot (5 meter).
Gelukkig hadden we allemaal een bril en gehoorkappen meegekregen. Vooral de bril bleek geen overbodige luxe, want op sommige stukken kregen we grote horden insecten vol in ons gezicht. Als je je mond open zou hebben gehouden had er zeker een maaltijd van een kilo vlees ingegaan en zo slecht hadden we ook weer niet gegeten.
De tour was geweldig mooi maar ook vermoeiend, vooral vanwege de vele grappen van onze gids. Hij kon geen moment serieus zijn en vertelt waarschijnlijk over 10 jaar nog steeds dezelfde verhalen.
Na een lange reis en een geweldige boottocht kwamen we om 11 uur terug bij het appartement van Shannon. Met een lekker vers koekje van één van de medestudenten zijn we naar ons hotel gegaan en hebben heerlijk geslapen.

Donderdag 2 juni 2011; afscheid en Atlanta

Na het laatste gemeenschappelijke ontbijt in ons hotel hebben we afscheid genomen van Shannon. Het waren geweldige leuke dagen en we zijn beretrots hoe ze zich hier de gewoontes van het land eigen heeft gemaakt en zich als nuchtere Nederlandse staande weet te houden in het Disney geweld.
Het lijkt ons niet makkelijk om zo maar een jaar van huis te zijn, maar ze gaat het zeker redden.

Terwijl we dit verslag typen zijn we onderweg naar Atlanta, waar we dit verhaal en bijbehorende foto's online zullen zetten.
De temperatuur is inmiddels opgelopen van 85F in Orlando naar 100F in Atlanta.

Tot het volgende verslag!

PS De foto's zijn te vinden via de link rechts op de pagina (Album 2011)

Welkom op ons Reislog!

Hallo en welkom op ons reislog!

Dé plaats om op de hoogte te blijven van alle avonturen en ervaringen tijdens deze reis door de zuidelijke staten van Amerika. Vanaf nu zul je hier dan ook regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaartkun je zien welke route we volgen.Meer informatie over ons en de reis die we gaan maken vind je in het profiel.

De meeste foto's zullen we verzamelen in een apart album. Via de linkAlbum 2011 kun je de fotoserie op 'MijnAlbum` bekijken. We zullen deze fotoserie elke paar dagen aanvullen met nieuwe foto´s.

Ben je geìnteresseert in ons fotoalbum van vorig jaar, klik dan op de link Album 2010. Het heeft ons vele uren van inspanning gekost om het album te maken, maar het eindresultaat is naar onze mening volledig geslaagd.

Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor onze mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.

Wezien je graag terug op ons reislog en laat gerust af en toe eens een berichtje achter!

Leuk dat je met ons meereist!

Groetjes,

Frank & Marjan